Wie ben ik?

Ik ben Suzanne Zonneveld – Braak; geboren in 1976, in Gabon waar mijn ouders woonden op dat moment omdat mijn vader daar zijn werk had. Daarna heb ik nog 2 broertjes en een zusje gekregen en zijn erg beschermd opgegroeid die eerste jaren. Nu als ‘volwassen mens’ ben ik getrouwd met Marcel, en we hebben 3 jongens gekregen. 

Ik ben in 1999 gediplomeerd van de HBO-V gekomen en heb lang in het ziekenhuiswezen en de wijk gewerkt. Ik heb nogal wat opleidingen gevolgd op zoek naar verdieping. Wat ik zo miste was de verbinding met die mens waar zorg aan werd verleend, en het bleef zo alleen in het handelen op de klacht; terwijl ik toch vond en vind dat een mens meer is dan dat. Dat is iets wat steeds meer begon te knellen, ja ik was goed in mijn werk, en ja mensen waren tevreden met wat er werd gedaan….maar nee; toch klopte het niet. In ieder geval niet voor mij.

Toen de kinderen kwamen (ik was inmiddels 37, heb daar rustig de tijd voor genomen zou je kunnen zeggen) merkte ik dat ik het niet prettig vond om in de snelheid van alles mee te moeten en mijn kinderen steeds weer ergens anders onder te moeten brengen omdat ik moest werken, en heb toen in samenspraak met mijn man besloten te stoppen met werken. 

En oh wat heb ik genoten van die tijd!! Toen de jongens naar school gingen; een vrije school was een dorp verderop ontstaan, met mijn zus in het initiatief; was de keuze (zonder achtergrond kennis van antroposofie of vrijeschool) snel gemaakt. We waren toch al gewend daarheen te fietsen voor de peuterschool waar we daar in participeerden. Daar heb ik kennis gemaakt met antroposofie, het mensbeeld wat daarachter zit en hoe je vandaaruit kan kijken naar ontwikkeling en klachten. Dit voelde kloppend voor mij.

Ik ben de specialisatie 'verpleegkundige antroposofische zorg' gaan doen, ben in december 2025 gediplomeerd en nu bent u op mijn website beland; ik heb de keus gemaakt om dit ook als zelfstandige aan te bieden. Daarnaast heb ik nog een baan als verpleegkundige in een hospice; ook daar is voedingsbodem om hiermee te werken en naast alle ‘gewone’ zorg dit te integreren in mijn handelen en kijken naar wat nodig is.

Wat ik heel graag zou willen nog richting de toekomst? Dat is dat deze manier van kijken onderdeel word van het gewoon verpleegkundig handelen. Dat collega's dit ook willen of toch tenminste ervoor open willen staan dat er soms veel meer mogelijk is dan vanuit het gewone curriculum word gedacht. Deze zorg past zo mooi in een wereld die steeds meer inclusief is, en waar steeds meer integratief benaderd word ook binnen de zorg.